Zjawisko fotowoltaiczne polega na tym, że w wyniku oświetlenia w obwodzie zewnętrznym pojawia się napięcie elektryczne. Następuje więc bezpośrednia konwersja energii słonecznej w energię elektryczną.
W
porównaniu z innymi odnawialnymi źródłami energii fotowoltaika ma potencjał
zdolny pokryć całkowite zapotrzebowanie ludzkości na energię elektryczną. Dotychczas
wykorzystywane materiały do produkcji ogniw fotowoltaicznych są typu
nieorganicznego, a należą do nich np. german, krzem, arsenek galu (GaAs),
krzem amorficzny (a-Si) i jego stopy, tellurek kadmu (CdTe) i selenek
indowo-miedziowy (CiS). Wydajność komercyjnych ogniw zbudowanych z tych
materiałów nie przekracza 12%, jednak ich ogromną wadą jest zbyt wysoki
koszt w porównaniu z konwencjonalnymi źródłami energii elektrycznej. W
Europie i na świecie opracowywane są liczne projekty, tzw. Research and
Development (R&D), dotyczące strategii rozwoju fotowoltaiki, gdzie
podstawowym celem jest wzrost wydajności ogniw fotowoltaicznych oraz spadek cen
ich produkcji, instalacji i eksploatacji.
Także
Japończycy opracowali własne plany rozwoju fotowoltaiki, które ukazują
perspektywy rozwoju fotowoltaiki w ujęciu światowym. W planach tych jedną z
podstawowych dróg rozwoju jest poprawa wydajności, zmniejszenie kosztów
produkcji i instalowania ogniw nieorganicznych oraz masowe wdrażanie do
wytwarzania ogniw fotowoltaicznych nowych materiałów - przede wszystkim
materiałów organicznych. Materiały organiczne stanowią ważną perspektywę
dla masowej produkcji ogniw fotowoltaicznych ze względu na niski koszt
wytwarzania i instalacji oraz wiele nowych cennych zalet wytwarzanych z tych
materiałów ogniw, takich jak elastyczność, giętkość i lekkość, co
otwiera nowe możliwości praktycznych zastosowań ogniw fotowoltaicznych.
Organiczne
ogniwa fotowoltaiczne
Mimo
iż obecnie powszechnie używane materiały do celów produkcji ogniw
fotowoltaicznych są typu nieorganicznego, to w ostatnich 20 latach ogromny wysiłek
został włożony w rozwój organicznych ogniw fotowoltaicznych1-5.
Pierwsze generacje organicznych ogniw fotowoltaicznych stanowiły ogniwa złożone
z jednej warstwy materiału organicznego, umieszczonego pomiędzy elektrodami.
Wydajność tych ogniw była bardzo niska, rzędu 10-2%. Schemat
budowy najprostszych organicznych ogniw fotowoltaicznych, zawierających jedną
oraz dwie warstwy materiału organicznego.
Zasada
działania organicznych ogniw fotowoltaicznych oparta jest na procesach
powodowanych przez ekscytony, które wytwarza światło w materiałach
molekularnych. Zwykle światło generuje ekscytony typu Frenkla, rzadziej
ekscytony charge-transfer (CT)1, 2. Wytworzone przez światło
ekscytony dyfundują wewnątrz materiału molekularnego i mogą dysocjować na
dwa rodzaje nośników ładunku na elektrodach lub na złączach materiałów.
Po wytworzeniu dwóch rodzajów nośników ładunków kolejne procesy powinny
doprowadzić do ich rozdziału, tak aby powstał prąd w obwodzie zewnętrznym.
Im efektywniejszy jest rozdział wytworzonych przez ekscytony nośników ładunku,
tym wydajniejsze jest przetwarzanie energii optycznej w ogniwie fotowoltaicznym.
W
pierwszych ogniwach jednowarstwowych wydajność rozdziału nośników ładunku
była niezbyt wielka, dlatego poszukiwano i wciąż poszukuje się
wydajniejszych na to sposobów. Znaczny przełom w tym względzie nastąpił dzięki
koncepcji dwuwarstwowych ogniw fotowoltaicznych, czyli ogniw zbudowanych z dwóch
warstw organicznych umieszczonych
pomiędzy elektrodami. Obecnie dwuwarstwowe organiczne ogniwa fotowoltaiczne osiągają
wydajność do ok. 5%. Jest to już wystarczająca wydajność energetyczna, możliwa
do praktycznego wykorzystania.
Ostatnio
nastąpił ogromny postęp w wytwarzaniu przewodzących polimerów, oraz materiałów
donorowych i akceptorowych, które zostały zastosowane do budowy
fotowoltaicznych ogniw organicznych oraz innych elementów elektronicznych
elektroniki molekularnej. Postęp w zakresie wytwarzania nowych materiałów
organicznych doprowadził do gwałtownego rozwoju nowego typu ogniw
fotowoltaicznych, opartych na złączach polimer-materiał organiczny, heterozłączach
objętościowych oraz do budowy ogniw hybrydowych. Szczególnie interesujące są
organiczne układy fotowoltaiczne, zawierające molekularne lub polimerowe
materiały donorowo-akceptorowe, jako materiały optycznie czynne w zjawisku
fotowoltaicznym. Schemat takiego procesu powodującego rozdział nośników ładunku
z udziałem fotonu.
Ogromny postęp dotyczący badań, bazy
technicznej i technologicznej w zakresie organicznych ogniw fotowoltaicznych
pozwala sądzić, iż będą one stanowić konkurencyjną alternatywę wielu
ogniw konwencjonalnych, zbudowanych na bazie materiałów nieorganicznych. Aby
rozpocząć masową produkcję, dążono do osiągnięcia wydajności rzędu
10%. Przy tak ogromnym tempie rozwoju tej dziedziny nauki i techniki szacowano,
iż granica ta zostanie osiągnięta w ciągu najbliższych 10 lat. Jednakże już
w 2005 r. pojawiła się informacja, iż w laboratorium została osiągnięta
wydajność organicznych ogniw fotowoltaicznych ponad 11%4, a niektóre firmy
produkujące ogniwa doszły nawet do 15%. Produkcja organicznych ogniw
fotowoltaicznych na mniejszą skalę jest już realizowana od kilku lat, a
ostatnie osiągnięcia w tej dziedzinie wskazują, że wiele firm światowych
wchodzi w fazę masowej produkcji.
Zalety i zastosowanie
Obecny
koszt wytwarzania ogniw nieorganicznych wynosi ok. 500 - 1000 dol./m2
i w najbliższym czasie nie należy oczekiwać znacznego jego zmniejszenia.
Spodziewany koszt wytwarzania organicznych ogniw fotowoltaicznych powinien zejść
poniżej 50 dol./m2. W przyszłości będą one ok. 10 razy tańsze
niż nieorganiczne. Niezwykle zachęcające są także inne cechy organicznych
ogniw fotowoltaicznych, zwłaszcza ich lekkość, elastyczność i to, że mogą
być produkowane w postaci cienkich elastycznych folii. Schemat odpowiednio
wykonanej folii organicznej, wytwarzającej napięcie fotowoltaiczne.
Nowe
parametry i właściwości organicznych ogniw fotowoltaicznych, poza klasycznymi
zastosowaniami, pozwalają na wykorzystanie tych ogniw jako przenośnych źródeł
energii, elementów ubioru, pokryć namiotów, żagli, dachów, ścian budynków
itp. Organiczne ogniwa fotowoltaiczne są także stosowane w różnorodnych
systemach detekcji światła, zwłaszcza w zastosowaniach militarnych, gdzie
wymagana jest elastyczność, lekkość i łatwe przemieszczanie detektorów
promieniowania i elementów zasilania. Przykładowe zastosowania organicznych
ogniw fotowoltaicznych .
Niewielka
materiałochłonność tych ogniw, wynikająca z produkowania ich w postaci
cienkich warstw (ok. 100nm), cienkich włókien, a także łatwość chemicznej
modyfikacji, lekkość i ogromna różnorodność chemicznych struktur możliwych
do zastosowania pozwalają przypuszczać, iż organiczne ogniwa fotowoltaiczne
opanują w przyszłości rynek ogniw i baterii fotowoltaicznych.
Źródła
1. Hoppe H., Sariciftci N.S.: Organic solar cells: An
overview. "J. Mater. Res." 19/2004.
2. Godlewski J.: Currents and photocurrents in organic
materials determined by the interface phenomena. "Advances in Colloid and
Interface Science" 116/2005.
3.
Tang C. W.: Two-layers organic photovoltaic cells. "Appl. Phys. Lett. 48/1986.
4.
Grätzel M.: Solar energy conversion by die-sensitized photovoltaic cells.
"Inorg. Chem." 44/2005.
5.
Yu et al.: Polymer photovoltaic cells Enhanced efficiencies via a network of
internal donor-acceptor heterojunctions. "Science" 270/1995.
autor: prof. dr hab. Jan
Godlewski, Wydział Fizyki Technicznej i Matematyki Stosowanej, Politechnika Gdańska
Promocje: