19 czerwca Sejm uchwalił ustawę o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych lub innych substancji - pozwalającą na sprzedaż polskich nadwyżek ograniczeń emisji CO2 wynikających z protokołu z Kioto.
19 czerwca Sejm uchwalił ustawę o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych lub innych substancji - pozwalającą na sprzedaż polskich nadwyżek ograniczeń emisji CO2 wynikających z protokołu z Kioto.
Ustawa ma na celu stworzenie warunków do zarządzania krajowym pułapem emisji gazów cieplarnianych oraz krajowymi pułapami emisji innych substancji w sposób, który umożliwi wywiązanie się Rzeczypospolitej Polskiej z zobowiązań międzynarodowych w zakresie redukcji emisji tych substancji, a także wsparcie działań zmierzających do ochrony powietrza oraz ochrony klimatu i przeciwdziałania negatywnym skutkom zmian klimatycznych.
Głównymi założeniami rozdziału pierwszego nowej ustawy są szczegółowe regulacje obejmujące:
1) zadania Krajowego ośrodka bilansowania i zarządzania emisjami;
2) zasady funkcjonowania Krajowego systemu bilansowania i prognozowania emisji;
3) zasady zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji;
4) zasady funkcjonowania Krajowego rejestru jednostek Kioto;
5) zasady obrotu i zarządzania jednostkami Kioto;
6) zasady funkcjonowania Krajowego systemu zielonych inwestycji oraz Rachunku klimatycznego;
7) warunki i zasady realizacji projektów wspólnych wdrożeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
8) warunki i zasady realizacji projektów wspólnych wdrożeń poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz projektów mechanizmu czystego rozwoju.
W rozdziale 2 zaproponowano utworzenie Krajowego ośrodka bilansowania i zarządzania emisjami, zwanego dalej ?Krajowym ośrodkiem?. Do zadań Krajowego ośrodka będą należeć następujące zadania:
1) wykonywanie zadań związanych z funkcjonowaniem Krajowego systemu bilansowania i prognozowania emisji, w tym prowadzenie Krajowej bazy o emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji;
2) prowadzenie Krajowego rejestru jednostek Kioto;
3) opiniowanie wniosków o wydanie listu popierającego oraz wniosków o wydanie listu
zatwierdzającego realizację projektów wspólnych wdrożeń realizowanych na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
4) opiniowanie projektów wspólnych wdrożeń realizowanych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz projektów mechanizmu czystego rozwoju;
5) prowadzenie wykazu projektów wspólnych wdrożeń realizowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykazu projektów posiadających listy popierające;
6) prowadzenie wykazu jednostek uprawnionych do weryfikacji raportów dotyczących osiągniętych efektów związanych z redukcją emisji gazów cieplarnianych w ramach Krajowego systemu zielonych inwestycji lub projektów wspólnych wdrożeń oraz sporządzanie raportów z oceny dokumentacji projektowej, o której mowa w art. 33 ust. 2 pkt. 1;
7) sporządzanie raportów i prognoz dotyczących wielkości emisji gazów cieplarnianych i innych substancji;
8) opracowywanie metodyki ustalania wielkości emisji gazów cieplarnianych i innych substancji dla poszczególnych rodzajów instalacji lub aktywności oraz metodyki wyznaczania wskaźników emisji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub surowca;
9) opracowywanie wskaźników emisji gazów cieplarnianych i innych substancji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub surowca.
W rozdziale 3 zawarto przepisy dotyczące utworzenia Krajowego systemu bilansowania i prognozowania emisji, w ramach którego będą zbierane, gromadzone, przetwarzane, szacowane, prognozowane, bilansowane i raportowane informacje o emisjach i wielkościach emisji gazów cieplarnianych lub innych substancji.
Zadania związane z prowadzeniem Krajowego systemu powierzone zostały Krajowemu ośrodkowi. Krajowy system obejmuje wprowadzane przez podmioty korzystające ze środowiska do powietrza gazy cieplarniane i inne substancje określone w załączniku do ustawy. Podstawowym narzędziem Krajowego systemu będzie Krajowa baza, którą poprowadzi Krajowy ośrodek w formie elektronicznej bazy danych.
Rozdział 4 określa zasady zarządzania emisjami gazów cieplarnianych lub innych substancji, w celu: zarządzania krajowymi pułapami emisji oraz zapewnienia ich trwałego nie przekraczania, ograniczania emisji substancji do wymaganego pułapu, jeżeli krajowe pułapy emisji zostały przekroczone oraz zarządzania niewykorzystanymi częściami krajowych pułapów emisji.
W skład systemu zarządzania wchodzą:
1) Krajowy system;
2) system bilansowania i rozliczania wielkości emisji dwutlenku siarki (SO2) i tlenków
azotu (NOX) dla dużych źródeł spalania, określony w przepisach o systemie
bilansowania i rozliczania wielkości emisji dwutlenku siarki (SO2) i tlenków azotu
(NOX) dla dużych źródeł spalania;
3) wspólnotowy system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych,
określony w przepisach o wspólnotowym systemie handlu uprawnieniami do emisji
gazów cieplarnianych;
4) obrót i zarządzanie jednostkami Kioto.
Rozdział 5 określa podstawy funkcjonowania Krajowego rejestru jednostek Kioto. Jednostki Kioto, czyli jednostki poświadczonej redukcji emisji lub jednostki przyznanej emisji lub jednostki redukcji emisji lub jednostki pochłaniania będą utrzymywane w Krajowym rejestrze, prowadzonym w formie elektronicznej bazy danych przez Krajowy ośrodek.
Rozdział 6 określa zasady obrotu i zarządzania jednostkami Kioto, w tym także zawierania umów, których przedmiotem jest obrót jednostkami przyznanej emisji.
Rozdział 7 określa podstawy funkcjonowania krajowego systemu zielonych inwestycji.
System ten jest pochodną mechanizmu przewidzianego art. 17 Protokołu z Kioto. System ten gwarantuje możliwość transferu jednostek między państwami posiadającymi określone Protokołem cele redukcyjne.
Rozdział 8 reguluje zasady realizacji projektów wspólnych wdrożeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawa dopuszcza możliwość realizacji projektu wspólnych wdrożeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach procedury krajowej lub procedury międzynarodowej realizacji projektu wspólnych wdrożeń, które określa się mianem ?ścieżek?.
Rozdział 9 określa zasady realizacji projektów wspólnych wdrożeń poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i projektów mechanizmu czystego rozwoju. Ustawa zakłada, że udział w realizacji projektów wspólnych wdrożeń poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i projektów mechanizmu czystego rozwoju wymaga uzyskania zgody wydawanej przez ministra właściwego do spraw środowiska, w formie decyzji administracyjnej.
Rozdział 10 określa zmiany w przepisach obowiązujących mające na celu dostosowanie treści zawartych w nich norm do regulacji ustawy. W związku z koniecznością zbierania odpowiednich informacji na potrzeby funkcjonowania Krajowej bazy o emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji na prowadzących instalacje eksploatowane na podstawie ważnego pozwolenia lub zgłoszenia, nałożono obowiązek przekazania organowi właściwemu do wydania pozwolenia lub organowi właściwemu do przyjęcia zgłoszenia informacji obejmującej wykaz źródeł emisji, instalacji, środków technicznych mających na celu zapobieganie lub ograniczanie emisji oraz listę substancji podlegających obowiązkowi sporządzenia raportu.
Rozdział 11 zawiera przepisy przejściowe i końcowe. Celem przepisów przejściowych jest określenie wpływu przepisów projektowanej ustawy na stosunki prawne powstałe pod działaniem przepisów dotychczasowych.
Ustawa o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych reguluje zasady obrotu jednostkami emisji CO2. Ustawa tworzy krajowy ośrodek bilansowania i zarządzania emisjami, którego zadania będzie pełnił Instytut Ochrony Środowiska w Warszawie. Ośrodek będzie prowadził krajową bazę danych na temat emisji gazów cieplarnianych i innych substancji oraz krajowy rejestr jednostek Kioto. Do jego zadań będzie należeć także m.in.: opracowywanie wskaźników emisji i przygotowywanie raportów i prognoz dotyczących wielkości emisji gazów i innych substancji. W ramach systemu zbierane będą również informacje o działalności przemysłowej, transportowej, rolniczej, usługowej oraz odpowiadających im wielkościach emisji gazów cieplarnianych, wynikających z tej działalności.
Rachunek klimatyczny, na który będą wpływały środki ze sprzedaży emisji, będzie prowadził Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska. Nowe prawo przewiduje też powstanie Krajowego systemu bilansowania i prognozowania emisji. Informacje zebrane w krajowej bazie będą podstawą do opracowania krajowego raportu o wielkościach emisji gazów cieplarnianych oraz innych zestawień i dokumentów.
Gdy krajowy pułap emisji CO2 zostanie przekroczony, minister środowiska będzie miał obowiązek opracowania projektu krajowego programu redukcji emisji, natomiast rząd będzie musiał przyjąć sektorowe programy redukcji emisji.
Z. Bieńko
Promocje:
